Gestolen tijd

Half vier ‘s middags. Het huis is stil. Te stil bijna, voor wie gewend is aan drukte.

Ik loop naar boven. Niet om iets te halen. Niet om iets weg te leggen. Gewoon omdat ik kan.

In de hoek van onze slaapkamer staat een fauteuil. Gekocht jaren geleden, met het idee dat ik daar zou lezen. Maar wie leest er nu overdag in zijn slaapkamer? Dat doe je ‘s avonds. Of in de zetel beneden. Of helemaal niet.

Vandaag ga ik zitten.

Het voelt vreemd. Alsof ik spijbel van mijn eigen leven. Alsof er beneden dingen liggen te wachten die niet kunnen wachten. Maar wat eigenlijk? De was kan morgen ook. Die mail beantwoordt zichzelf niet sneller als ik nu ga zitten.

Dus blijf ik.

Door het raam zie ik de bomen bewegen. Niet spectaculair. Gewoon bewegen. De zon valt schuin naar binnen, legt een streep licht over de vloer. Ik hoor een auto in de verte. Een vogel. Mijn eigen ademhaling.

Dit is het dus. Dit momentje dat iedereen altijd zoekt. Dat we proberen te plannen in agenda’s, te boeken als ‘me-time’, te organiseren als het ware. Terwijl het gewoon hier was. In een hoek. In een stoel. Op een dinsdag.

Tien minuten later sta ik op. Niet omdat ik moet. Omdat het genoeg is.

En toch voel ik iets verschuiven. Alsof die tien minuten meer waren dan de uren ervoor. Alsof even stoppen me verder brengt dan doorrennen.

Morgen doe ik het misschien weer. Of niet. Dat maakt niet uit.

Het gaat erom dat ik nu weet dat het kan.

Dat rust geen bestemming is die je moet bereiken. Laat staan verdienen. Wel een stoel die er al staat. In je eigen huis. In je eigen hoek.

Je hoeft er alleen maar even te gaan zitten.